Op 22 juni vieren we dat Urtica De Vijfsprong 40 jaar bestaat! En we zouden het heel leuk vinden als je deze middag met ons mee komt vieren! We nodigen je van harte uit voor deze feestelijke open dag op 22 juni 2024 van 13-17 uur.
Wat kan je verwachten deze middag:
Nieuwsgierig naar wie Urtica De Vijfsprong is?
Laat je informeren bij de info-stand, stel al je vragen aan medewerkers of deelnemers, doe mee met een rondleiding over ‘het erf’ en leer over de geschiedenis bij Jan Weisenfeld.
Kom proeven van onze biodynamische producten op de informatieve Boerenmarkt.
Wil je een bos ‘schoon’ geteelde bloemen? Stel zelf je eigen bos samen in de pluktuin van Brigitta (Homepage – Idylle Bloemen).
Of misschien ben je nieuwsgierig wat Antroposofie nu eigenlijk is? Hans Notenboom (Notenboom – Hans Notenboom) neemt je in deze lezing op een toegankelijke manier mee in de achtergronden en betekenis van de antroposofie.
In de interactieve bijeenkomst van Op naar Nul (Home – ONN (opnaarnul.nl)) onderzoek je samen de vragen: ‘Wat is duurzaamheid?’, ‘Waarom is het nodig en wat gebeurd er als we hier niets mee doen?’, ‘Hoe duurzaam leef ik zelf en hoe kan ik mijn steentje bijdragen?’. Met een quiz en spel wordt je weer een stukje wijzer.
Wil je graag iets met je handen doen?
Kinderen (en ook grote mensen natuurlijk!) kunnen allerlei spelletjes doen en broodjes bakken op het ‘Kinderplein’.
En dan kan je ook nog ‘Zingen met Marike’ en een introductiesessie volgen in de euritmie met Renske te Witt. Zowel kinderen als volwassenen kunnen meedoen.
Om 15 uur is er een prachtige uitvoering van ‘Erik of het klein insectenboek’ door de dansgroep Dedae (DeDae – Dutch Eurythmy & Dance Ensemble). Deze is gratis toegankelijk.
Even ontspannen en een hapje eten? Onder de grote tent kan je heerlijk bio-frietjes en biologische houtovenpizza bestellen en zijn er ijsjes en frisdrank te koop. Wie weet loop je de mannen van de Berkley Brothers nog tegen het lijf en vraag je of ze jouw favoriete liedje willen spelen.
Neem vrienden, familie, bekenden en/of andere geïnteresseerden mee. Iedereen is welkom!
In 1984 begon Derk klein Bramel met wat we nu een zorgboerderij zouden noemen. Nu, 40 jaar later is De Vijfsprong uitgegroeid tot een zorgorganisatie met 150 cliënten en een biodynamische boerderij met 50 melkkoeien. Op het erf bevinden zich de groentetuin, de biowinkel en de eigen zuivelmakerij.
Bij De Vijfsprong komen zorg en landbouw samen op een plek die niet alleen een thuis biedt aan mensen met een psychische kwetsbaarheid of een verstandelijk beperking, maar ook aan iedereen die bewust wil leven en eten.
Op zaterdag 22 juni van 13.00 tot 17.00 wordt het 40-jarig bestaan gevierd met een open dag aan de Reeoordweg 2 in de bossen van Vorden. Er zijn activiteiten voor kinderen, lezingen en workshops en er worden rondleidingen gegeven over het bedrijf. En natuurlijk kunnen de producten van de Vijfsprong worden geproefd en gekocht.
Samen met een aantal ander tuinders is Urtica als pionier ingestapt om mee te denken en te testen met de Beetle Catcher voor tuinders, een machine die de coloradokever van aardappelplanten verwijderd, zonder gif te gebruiken.
De coloradokever of aardappelkever voedt zich met de bladeren van aardappelen en legt hierop tijdens de groei van de aardappelen vele eieren. Bij ernstige aantasting kunnen planten volledig worden kaalgevreten. Dit heeft sterke invloed op de groei van de aardappel en dus op de oogst. In warme jaren kunnen er 3 generaties per jaar optreden. Tot voorheen werden de coloradokevers met de hand verwijderd, een arbeidsintensief en onbegonnen werk.
Het Colorado Beetle Catcher project, dat in 2019 is bedacht en uitgerold door Joris van der Kamp en Maria Van Boxtel, de machinebouwers van FieldWorkers, staat weer volop in de belangstelling! De machine bestond al voor grote velden achter een tractor. Vorige jaar is er bij Urtica en test gedaan met een de 2-rijige accugedreven tuindersvariant! Deze test was al een succes. Dit voorjaar is de doorontwikkelde variant bij ons afgeleverd. En hij doet zijn werk! De machine is fantastisch!
Bij Urtica de Vijfsprong zoeken ze continu naar de balans tussen mens en natuur. Dat werd maandag 28 augustus wel duidelijk tijdens het bezoek van minister Van der Wal voor Natuur en Stikstof aan de groene zorgorganisatie in Vorden. De natuurinclusieve zorg die ze bij Urtica bieden, wordt in praktijk gebracht tijdens het werk van de cliënten bij De Vijfsprong op de biodynamische boerderij en tuinderij.
Tijdens het bezoek op deze zonnige nazomerdag kreeg de minister een rondleiding langs alle onderdelen van Urtica de Vijfsprong. Van buitenvergaderen naar de tuinderij en boerderij, en via de kassen en de kaasmakerij naar de biologische supermarkt van de Vijfsprong. “We focussen ons erop dat ieder bedrijfsonderdeel zichzelf kan redden. We werken in goede harmonie samen en hebben we elkaar nodig”, legt Bram van den Esker uit.
De rondleiding eindigde op het plein, waar de minister met boer, Guus van Imhoff en Bram van den Esker, directeur, in gesprek ging. Guus van Imhoff vertelt: “wij passen als boerenbedrijf qua stalmodel en het aantal weide-uren niet in de bestaande modellen. Maar zijn wel voorloper voor vele bedrijven. ”En voorloper is Urtica de Vijfsprong al bijna 40 jaar, ook als groene GGZ-organisatie. De zorgorganisatie biedt begeleid wonen op verschillende plekken in Vorden en omgeving. Daar wordt gewerkt in het Huis (ondersteuning), in de tuinderij en kas, op de boerderij, in het zuivelteam en de supermarkt met onder andere producten van het eigen bedrijf.
Het landbouwbedrijf streeft een gesloten bedrijfskringloop na. Alles wat er aan voer, mest, etc. nodig is komt zo veel mogelijk van het eigen bedrijf. De Vijfsprong heeft 50 melkkoeien die 300.000 liter melk produceren, die op eigen erf wordt verwerkt tot kaas en zuivelproducten (melk, yoghurt, kwark, slagroom). Daarnaast zijn er varkens, kippen en is er een tuinderij waar groenten en vruchten worden geteeld. De producten worden in de eigen winkel en andere verkooppunten verkocht.
“Ik ben heel enthousiast over wat ik hier gehoord en gezien heb. Bij jullie ervaar je echt de wederkerigheid in de balans tussen zorg en natuur: natuur is goed voor mensen en mensen zijn goed voor de natuur, echt heel mooi”, sluit minister Van der Wal het werkbezoek af.
Februari 2022. Op perron 3 in Zutphen begint het avontuur. Druk pratend, vol verwachting klopt ons hart. Ja, daar ziet Pippa de trein komen. Ze heeft mij vol trots haar rode trui met witte letters PARIS laten zien. Miran, Beate, Albert, Mirjam, Marianne en Martijn lopen de trein in. Op Arnhem centraal zien we op de schermen dat de RE 19 naar Düsseldorf gaat. We lopen richting de zijde van Sonsbeekpark. In de donkerte worden we al verwelkomd door de conductrice die haar hoofd door het raampje van de machinist steekt. We zijn ruim op tijd. Marianne ziet Albert de Vries aan komen lopen, Compleet!
De RE 19 rijdt weg en vliegt de Nederlandse stations voorbij. In zevenaar stopt hij nog even. Aussteigen an rechten seite ….. Horen we, totdat hij stopt op het eindpunt Dusseldorf Haubtbahnhof. Welke trein moeten we nu hebben? Staan we op het juiste perron? of toch niet. De hele stoet zet zich in beweging als we erachter komen dat we nog een stukje moeten lopen. 100 meter zijn we nu al dichter bij Oostenrijk! In de ICE 623 in wagon 23, drie uur lang naar buiten kijken, lezen, babbelen en daar is station Nürnberg een volgende overstap. Onderweg merken we dat de trein zo hard gaat dat als we een foto moment zien, er weer een boom, tunnel of muur voor staat. Toch lukt het soms om een mooie kerk, kasteel of landschap te knippen.
Linz aangekomen, uit de trein naar boven, daar staan Peter, Rainer, Lucas en Wiebe. Dit zijn mensen uit de andere groepen uit Duitsland en Oostenrijk die bij ons deze week aansluiten. Peter wenkt ons, Wiebe wijst ons naar zijn bus. In de bus heerst wederom een uitgelaten stemming, verwondert over de kerstman die de arreslee gemist heeft en nog voor een winkel staat.
Wiebe spreekt Nederlands tot onze verassing, Miran vraagt hoe dat kan, vol trots zegt hij dat hij in Friesland geboren is. Na een kleine file razen we naar restaurant “Ernst” vlakbij de Donau. Daar ontmoeten we de andere Duitsers en Oostenrijkers. Laat dat eten en drinken maar aan Oostenrijkers over bedenk ik mij. We krijgen de bus van Wiebe mee en reizen naar ons hotel alvorens we eerst de verkeerde afslag op een bijzondere kruising genomen hebben. Na 5 minuten keren we om en maken we een mooie bocht onder een brug door en rijden we zeer dicht bij de Donau op een zeeeerrr smalle weg in de mist naar ons Hotel. Marianne heeft het Pinguïnspel weer meegenomen. Dan gaan we ieder naar onze eigen kamer en gaan slapen.
’s Morgens staat Aachim bij de deur van de grote feestzaal ons te verwelkomen met een lichte spanning op zijn gezicht, jullie zijn net op tijd. Binnengekomen loop ik met Martijn de grote zaal in. Iedereen zit al op zijn plaats. Ik kijk rond en herken hier en daar een gezicht, een verwelkoming die ik niet had verwacht. Zingen, spreuken en uitleg over wat er komen gaat. Af en toe staat er iemand op en loopt de zaal uit, niemand kijkt op iedereen laat gebeuren wat er gebeurt. Dan worden de werkgroepen bekend gemaakt: Gunter houtwerkplaats, Elizabeth in de stal, Rainer in de bakkerij, Maria in het koffiecafe. Martijn gaat naar het hout, ik ga met hem mee. ín de werkplaats gaan we latten schuren. Die een onderdeel worden van een balustrade voor het nieuwe terras. Een nieuw onderdeel aan deze prachtige boerderij. Door zijn hoogte heeft het iets van een slot of een Schlöss zoals ze dat hier in Oostenrijk zeggen. Leerling Gunter laat ons zien hoe het gedaan moet worden. Peter uit Duitsland wordt geraakt door de diepe verbinding die leerling Gunter heeft met het hout.
Dan wordt er stipt om 12:00 uur gegeten. Ik sluit met Martijn aan bij de tafel waar onze chauffeur van de eerste dag, Wiebe, een oudere wijze man met lange witte haren, met Thomas zit te praten. Thomas heeft ons in de ochtendkring een Euritmie oefening laten zien die we allemaal nadeden. Een oefening waarin we ons openen in het licht en dit naar de aarde brengen. ‘s Avonds wordt er in een restaurant gegeten.
De volgende dag sta ik met ik met boerin Elizabeth in de koeienstal, samen met een andere Urticaan en nog vier anderen. Christiaan gaat “voordoend”, gefocust het uitmesten van de paardestal demonstreren. Samen met iemand uit de Duitse club mest ik de ruimte uit. Elisabeth duidt mijn handelingsimpuls als verbindend-ondersteunend. Dan zijn er nog maar 10 minuten over, en moet nog alles opgestrooid worden. Als een razende in de hoogste versnelling, als een geoliede machiene vliegt het stro rond.
’s Middags mogen we met Konrad mee voor een rondleiding. 25 jaar geleden is de boerderij gekocht van een weduwe en omgebouwd tot wat het nu is. Er wonen 16 mensen en er komen nog eens 10 mensen elke dag werken. Een klein doolhof waar ik na twee dagen de weg begin te vinden. We mogen in Silka haar kamer kijken. Miran ziet een mooie pop in bed liggen en Martijn wordt gegrepen door een Maria afbeelding op antroposofische wijze geschilderd. Aachim woont er ook met zijn vrouw en twee kinderen. Ik kom Alfa tegen in de grote kas en we bekijken de wintergroente: veldsla, rucola en spinazie. Buiten is Olivier met een trekker in de weer, Aachim staat wat te doen in de werkplaats. Julia en Johannes schilderen in het schildersatelier, de fruitbomen staan in de knop, de mist verhindert ons het zicht maar maakt er een sfeervol winterplaatje van. Maria schenkt koffie, iedereen werkt, loopt rond, praat en speelt ……… een plek waar je wil zijn!!!
Februari 2022. Op perron 3 in Zutphen begint het avontuur. Druk pratend, vol verwachting klopt ons hart. Ja, daar ziet Pippa de trein komen. Ze heeft mij vol trots haar rode trui met witte letters PARIS laten zien. Miran, Beate, Albert, Mirjam, Marianne en Martijn lopen de trein in. Op Arnhem centraal zien we op de schermen dat de RE 19 naar Düsseldorf gaat. We lopen richting de zijde van Sonsbeekpark. In de donkerte worden we al verwelkomd door de conductrice die haar hoofd door het raampje van de machinist steekt. We zijn ruim op tijd. Marianne ziet Albert de Vries aan komen lopen, Compleet!
De RE 19 rijdt weg en vliegt de Nederlandse stations voorbij. In zevenaar stopt hij nog even. Aussteigen an rechten seite ….. Horen we, totdat hij stopt op het eindpunt Dusseldorf Haubtbahnhof. Welke trein moeten we nu hebben? Staan we op het juiste perron? of toch niet. De hele stoet zet zich in beweging als we erachter komen dat we nog een stukje moeten lopen. 100 meter zijn we nu al dichter bij Oostenrijk! In de ICE 623 in wagon 23, drie uur lang naar buiten kijken, lezen, babbelen en daar is station Nürnberg een volgende overstap. Onderweg merken we dat de trein zo hard gaat dat als we een foto moment zien, er weer een boom, tunnel of muur voor staat. Toch lukt het soms om een mooie kerk, kasteel of landschap te knippen.
Linz aangekomen, uit de trein naar boven, daar staan Peter, Rainer, Lucas en Wiebe. Dit zijn mensen uit de andere groepen uit Duitsland en Oostenrijk die bij ons deze week aansluiten. Peter wenkt ons, Wiebe wijst ons naar zijn bus. In de bus heerst wederom een uitgelaten stemming, verwondert over de kerstman die de arreslee gemist heeft en nog voor een winkel staat.
Wiebe spreekt Nederlands tot onze verassing, Miran vraagt hoe dat kan, vol trots zegt hij dat hij in Friesland geboren is. Na een kleine file razen we naar restaurant “Ernst” vlakbij de Donau. Daar ontmoeten we de andere Duitsers en Oostenrijkers. Laat dat eten en drinken maar aan Oostenrijkers over bedenk ik mij. We krijgen de bus van Wiebe mee en reizen naar ons hotel alvorens we eerst de verkeerde afslag op een bijzondere kruising genomen hebben. Na 5 minuten keren we om en maken we een mooie bocht onder een brug door en rijden we zeer dicht bij de Donau op een zeeeerrr smalle weg in de mist naar ons Hotel. Marianne heeft het Pinguïnspel weer meegenomen. Dan gaan we ieder naar onze eigen kamer en gaan slapen.
’s Morgens staat Aachim bij de deur van de grote feestzaal ons te verwelkomen met een lichte spanning op zijn gezicht, jullie zijn net op tijd. Binnengekomen loop ik met Martijn de grote zaal in. Iedereen zit al op zijn plaats. Ik kijk rond en herken hier en daar een gezicht, een verwelkoming die ik niet had verwacht. Zingen, spreuken en uitleg over wat er komen gaat. Af en toe staat er iemand op en loopt de zaal uit, niemand kijkt op iedereen laat gebeuren wat er gebeurt. Dan worden de werkgroepen bekend gemaakt: Gunter houtwerkplaats, Elizabeth in de stal, Rainer in de bakkerij, Maria in het koffiecafe. Martijn gaat naar het hout, ik ga met hem mee. ín de werkplaats gaan we latten schuren. Die een onderdeel worden van een balustrade voor het nieuwe terras. Een nieuw onderdeel aan deze prachtige boerderij. Door zijn hoogte heeft het iets van een slot of een Schlöss zoals ze dat hier in Oostenrijk zeggen. Leerling Gunter laat ons zien hoe het gedaan moet worden. Peter uit Duitsland wordt geraakt door de diepe verbinding die leerling Gunter heeft met het hout.
Dan wordt er stipt om 12:00 uur gegeten. Ik sluit met Martijn aan bij de tafel waar onze chauffeur van de eerste dag, Wiebe, een oudere wijze man met lange witte haren, met Thomas zit te praten. Thomas heeft ons in de ochtendkring een Euritmie oefening laten zien die we allemaal nadeden. Een oefening waarin we ons openen in het licht en dit naar de aarde brengen. ‘s Avonds wordt er in een restaurant gegeten.
De volgende dag sta ik met ik met boerin Elizabeth in de koeienstal, samen met een andere Urticaan en nog vier anderen. Christiaan gaat “voordoend”, gefocust het uitmesten van de paardestal demonstreren. Samen met iemand uit de Duitse club mest ik de ruimte uit. Elisabeth duidt mijn handelingsimpuls als verbindend-ondersteunend. Dan zijn er nog maar 10 minuten over, en moet nog alles opgestrooid worden. Als een razende in de hoogste versnelling, als een geoliede machiene vliegt het stro rond.
’s Middags mogen we met Konrad mee voor een rondleiding. 25 jaar geleden is de boerderij gekocht van een weduwe en omgebouwd tot wat het nu is. Er wonen 16 mensen en er komen nog eens 10 mensen elke dag werken. Een klein doolhof waar ik na twee dagen de weg begin te vinden. We mogen in Silka haar kamer kijken. Miran ziet een mooie pop in bed liggen en Martijn wordt gegrepen door een Maria afbeelding op antroposofische wijze geschilderd. Aachim woont er ook met zijn vrouw en twee kinderen. Ik kom Alfa tegen in de grote kas en we bekijken de wintergroente: veldsla, rucola en spinazie. Buiten is Olivier met een trekker in de weer, Aachim staat wat te doen in de werkplaats. Julia en Johannes schilderen in het schildersatelier, de fruitbomen staan in de knop, de mist verhindert ons het zicht maar maakt er een sfeervol winterplaatje van. Maria schenkt koffie, iedereen werkt, loopt rond, praat en speelt ……… een plek waar je wil zijn!!!
Twee buitenlandse vrijwilligers zijn voor negen maanden op de Vijfsprong om mee te werken. De bedoeling van de European Solidarity Corps is om Europa te ervaren, en om te verbinden. Een reden voor vrijwilligers werk kan zijn dat je wilt weten waar kaas vandaan komt. Wat betekent antroposofie in praktijk? Herstellen en werken, hoe werkt dat? Hoe is het leven in de Achterhoek, Gelderland, Nederland?
Jonge mensen van verschillende culturen komen zo ook op de Vijfsprong en werken in tuin, huis, vee of in de zuivel. De negen maanden kunnen op verschillende momenten in het jaar ingaan. Elke dag is er iets nieuws te leren. Thema’s zoals antroposofie, (Demeter) landbouw, Nederlands met taal en cultuur, de zorg en inclusie worden in de praktijk ervaren.
Op dit moment woon ik samen met de andere buitenlandse vrijwilliger in de buurt van Zutphen, dat is eerst 10 km fietsen en dan kan het werk beginnen. Elke drie maanden wissel je van werkgebied. Overal is ruimte voor eigen ervaringen en leerpunten.
Europeanen tussen 18 en 30 jaar, kunnen online solliciteren bij de host organisatie Lava Legato. Ook in Rotterdam en Zoetermeer zijn plekken waar Lava Legato bezig is met verschillende projecten voor vrijwilligers.
And now in English: Two volunteers come for 9 month to work on the farm de Vijfsprong. (The projects of 9 month don’t start together.) One idea behind is experiencing and connecting Europe. Young people (18-30 years) with different backgrounds and cultures come to de Vijfsprong to work in garden, cattle, house or in the diary. Everyday there is something to learn. Topics as anthroposophy, (Demeter) agriculture, Dutch in language and culture, inclusion and (day-)care come together in everyday work.
My working day as a volunteer starts with 10km cycling to work. The volunteers live together close to Zutphen. At work is the idea to change working places each 3 month to get to know more from the farm. Everywhere volunteers can make experience and learn to come up for oneself. My reasons why were these Questions: where does cheese come from? How does anthroposophy looks in everyday work? Care and work how does it balance each other out? How is it to live in the Achterhoek, Gelderland, in the Netherlands?
Who can do this? Young people who live in an EU member state can apply for the project to the host organization Lava Legato. The organization is placed in Rotterdam, where they host all kind of other projects also some in Zoetermeer. Agriculture interest or social background can be useful. But mainly it is about motivation also for working physically and outside.
Wij gebruiken technologieën zoals cookies om informatie over uw apparaat op te slaan en/of te raadplegen. We doen dit met als doel om de beste ervaring te bieden.
